Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010

Κλικ



Σαν να το παράκανα με τα άλμπουμ των άλλων. Καιρός να αποτυπώσω τις δικές μου εμπειρίες. Κάποιος, άλλωστε, μου τράβηξε το άλμπουμ του από τα χέρια και έμεινα με τις αναμνήσεις από τις δικές του εκδρομές.

Είχαμε περάσει ωραία στην εξοχή. Εκείνος μάζευε ελιές κι εγώ κοιτούσα. Ούτε κούραση του ταξιδιού, ούτε βαλίτσες βάλε-βγάλε, αλλά ούτε η μυρωδιά του αγριόχορτου, ούτε η μαυρίλα στα δάκτυλα από τις τσακισμένες ελιές. Ούτε καν αυτή η ικανοποίηση της αναρρίχησης στο πιο ψηλό δένδρο.

Και φυσικά το λάδι δεν το γεύτηκα ποτέ. Μόνο μου το υποσέχθηκε. Και μετά το έδωσε αλλού. Η διακριτικότητα, δεν ταιριάζει με την ζωή.

Κλικ...

Κυριακή, 14 Νοεμβρίου 2010

Η χαριτωμένη αύρα της ντροπής - vol.1



Τα πλακάκια, τα σκάφη και ο άερας ήταν ακριβώς τα ίδια. Η διαφορά ήταν ότι δεν υπήρχε η αμηχανία της πρώτης συνάντησης, η άσκοπη βιασύνη στο περπάτημα και η χαριτωμένη αύρα της ντροπής.

Στον λευκό καναπέ καθόταν μια ομάδα αγνώστων που δεν θα είχαν ιδέα πόσο τους αντιπάθησα κοιτάζοντας τους απλά να αράζουν εκεί. Οι ανίδεοι!

Γυρίζεις πάντα στον τόπο του εγκλήματος. Ακόμη κι αν αυτό δεν εκτελέστηκε επί τόπου, αλλά επί τρόπου.

Δευτέρα, 8 Νοεμβρίου 2010

Απλά δεν ήταν εκείνη

Να της γράψω καλύτερα ότι είμαι κόπανος, γιατί αν το πει αυτή θα έχει δίκιο. Και δεν θα έχω κάτι να απαντήσω. Δεν είμαι τόσο εντάξει για να παραδεχτώ την απάτη μου. Το κατάλαβε, όμως, και τώρα πως να γλυτώσω. Πως να πω ότι αγαπάω άλλη. Ότι -πάντα- την άλλη σκεφτόμουν κι ας έλεγα σε εκείνη «σε θέλω», κι ας την αποκαλούσα «μωρό μου» πριν ακόμα την πάρω αγκαλιά. Απάτη είμαι. Και πως να γλυτώσω αυτή τη φορά την ετυμηγορία της.

Δεν θα την κοιτάξω καν στα μάτια -κι ας τα κολάκευσα τόσο, δεν αντέχω να τα ακτικρύσω ξανά. Δεν θα είναι γαλάζια και ήρεμα τώρα, αλλά μωβ και άγρια.

Κι όμως γκρίζα είναι, από την θλίψη. Τα ένιωσα το βράδυ πάνω μου. Όλη τη νύχτα πρέπει να ήταν εκεί. Δεν έπρεπε να της πω την αλήθεια. Τόσο κόπανος είμαι. Της είπα ότι την εξαπάτησα και αυτή στεναχωρήθηκε, γιατί εκείνη που αγαπάω δεν με νοιάζεται πια.

Ποια το κάνει αυτό. Τι θέλει επιτέλους από μένα. Άχρηστος είμαι. Καμία δεν με θέλει. Εκείνη δεν με θέλει. Κι αυτή βλέπει κάτι καλό πάνω μου και με συγχωρεί. Είμαι πολύ κόπανος όμως. Δεν θέλω να με συγχωρεί. Θέλω να με μισήσει, για να λέω ότι δεν με κατάλαβε ποτέ.

Ότι όλα όσα γράφαμε και λέγαμε ήταν αερολογίες. Ότι δεν μπήκε ποτέ στο μυαλό μου να το γεμίσει με την παρουσία της. Ότι δεν μου άρεσε αυτό που βρήκα στο δικό της. Κάπως μπορώ να την πληγώσω τώρα. Τώρα που με συγχώρησε, κι ας της είπα πως αγαπούσα μια άλλη όταν την φίλησα.

Θα φερθώ σαν αλήτης. Απλά θα φύγω. Θα σβήσω τα ίχνη μου. Θα μείνει μέσα της μόνο η πίκρα. Και τα λόγια της θα σβήσουν από τα μάτια μου. Ποιά είναι αυτή να βλέπει μέσα μου, όταν το "μέσα" μου κλαίει. Δεν θα της λείψω, δεν θα μου λείψει. Δεν ήταν δα... εκείνη. Ηταν απλά μια άλλη. Ετσι θα ξεφύγω. Από όλα. Και κυρίως από το ότι εκείνη που ήθελα να δει μέσα μου και να με συγχωρήσει δεν το έκανε ποτέ.